Valhalla

Cando morra quero

Un enterro viquingo.

Prendédeme lume

E botádeme ao mar.

Deixádeme partir a Valhalla

Coas miñas posesións:

A miña guitarra

E o seu sorriso,

Pintado nos meus beizos

Con un último bico.

Daphne

Espertar de madrugada

Pegado ao teu corpo

Que nos sobre cama

Que nos sobre roupa.

Coas luces de neon,

Dun cartel que sentencia:

"She is so Indie and I'm so Cowboy",

Iluminando con suavidade

O percorrido do meu desexo

Polas túas pernas

Subindo dende os nocellos ao pescozo

Cada intre,

Cada bico,

Convulsiona algo no meu interior.

"Give me the sunshine with a smile, Daphne".

Insomnio

As horas pasan en vela, insomne...

Sei,

Que se pecho os ollos non os vou querer volver abrir,

A realidade xa non me aporta nada,

No noso mundo de soños,

Gastado en tantas noites de saudade estou mellor.

Busco a forma de dar con un coma inducido,

Saír de aquí,

Non quero seguir aquí.

Neste pozo negro,

No que afogo nas bagoas que derramei,

Tódolas noites dende entón.

Un pozo,

No que a man que me suxeitaba esvara cada vez máis.

Prefiro revivir nas noites o que morreu,

Crear zombies dos nosos recordos.

Sentir como me devoran as entrañas.

A anestesia do tequila xa non funciona.

Fai tempo oin falar dunha fada,

Que leva a dor lonxe durante unhas horas,

Da mesma cor ca este teu príncipe gastado,

Roto,

Defectuoso...

Din que o alcol non é a solución,

Pero de todos é sabido que o wishky mata os patóxenos,

E axuda a cicatrizar as feridas.

Mentres, ti navegas nun mar de tópicos,

Costumes e vidas predeseñadas, (do que loitabas por escapar)

Eu tan só quero un coma inducido

E ofrecerche a excepción,

Castelos no aire que se veñen abaixo porque non cres nas fadas.

Ludopatía

Nesta vida non me tocou sorte,

nin boa man.

Pero aposto coma se tal

Pola mera posibilidade de escaleira.

Ata perder o aire,

Ata a vida...

(ALL IN)

Nun suspiro,

Nun chiscar de ollos muda todo:

(TEXAS HOLD'EM)

Borralla...

A miña débeda na túa úlcera.

Xenreira...

Secciona a miña pel cun coitelo,

faino lentamente...

Cando o vermello regueiro

torne NERO OCÉANO

amarra a soga das túas xemas

ao redor do meu pescozo.

Suaves, doces, coma derradeiras caricias...

Non podo saldar a débeda

e consúmome lentamente,

nas túas mans.

Afogo en sangue entre os teus brazos.

Penetra na miña carne e mete o dedo na ferida.

O máis doce sufrimento...

Apreciado desprezo...

Todo remata...

E falsamente, os teus dedos

rozan o meu pescozo con amor.

(Por un momento soñei que saia o As,

pero a man gañouna un trío de raíñas.)

O son do tic-tac do reloxo intensificado

no silencio absoluto da miña cárcere

ralentízase...

ra

len

tí

za

se

Desespero por abandonar a miña prisión corpórea

e caio de novo no meu pensamento suicida...

dubidante coma o CH3 enriba dunha ponte...

ao final empurrado por un recordo cae...

cae

borracho,

emporrado...

no estrondo dunha noite de sábado...

síntese libre ao fin,

voa polo meu senso demente

co coñecemento da morte lenta,

anestesiada na droga branda.

Liberdade que se esvaece

coa arcada que o devolve a realidade,

ao silencio da miña cárcere,

ao lento tic-tac intensificado…

ENFERMEIRA MÁIS MORFINA.

Xogos

Estou buscando un novo xogo,

Co que ocupar o tempo,

Dados, twister...

O parchís!

Pero coma na miña casa,

Se che comen... cómote...

Con bicos e caricias

Por cada instante

No que a nosa mente quedou muda...

Cómote

Por cada instante morto....

-Que tes?

Que teño?

Teño fame

E mordo cada segundo o po...

Cres que poderías amar sen desexar?

Dubida disto mentres botas os dados...

...

(Recordo cando me deixei caer,

Cos ollos pechados,

E ti non estabas)

...

Vexo a túa cara de desconcerto,

Sacas un dous,

Quédasme a golpe de catro.

A miña tirada,

Sorrís...

Catro, estreméceste...

Ti dubidas dos meus beizos

Estremécenche as miñas palabras rozando o teu lóbulo...

Eu dubido...

Cómote ou entro na casa?

Teño un cubículo dos soños,

Un cubículo onde por un momento

Todo se volve real,

Onde por un momento estas aquí.

Onde podo saborear os teus beizos,

Estremecerme co roce da túa pel,

Atopar a calma nos teus ollos,

Perderme nos teus lunares

E atoparme no recorrido

Dos teus dedos nas miñas costas...

Teño un cubículo dos soños

Do que te esvaeces cada mañá,

Vexo como marchas, cando abro os ollos

No raio de sol que da na miña ventá.

Teño un cubículo dos soños

No que por un momento son quen de todo.

Teño un cubículo dos soños

No que por un momento es quen de todo.

Rabia

Rabia,

Rabia contida.

Rebenta en cada golpe

Tum tum pac...

Tum tum pac...

como ao son da batería

Tum tum pac...

Tum tum pac...

Voan os coitelos

O vaso,

Esnaquizado,

Miles de pequenos anacos de cristal

Voan agora pola cociña

A auga dilúe o sangue,

As bagoas rompen.

Con un grito xordo,

Queda mudo,

Enmudece o aire,

Cala o monstro.

Corpo a terra

Tum tum pac...

Tum tum pac...

Os coitelos voan...

Os cristais, coma metralla,

Desgarran a miña pel,

O sangue dilúese coa auga...

Rabia

Rabia contida...

Non cesará ata que me destrúa...

Sangro por fora,

Cómeme por dentro,

Devora os sentimentos.

Eu non quero a ninguén,

Non podo, son un monstro.

Tum tum pac...

Tum tum pac...

Enfermidades raras

Onte fun ao doutor, non me atopaba ben, tiña frouxeira... Examinoume co aquel este....este…. estetoscopio! E  escoitou como unha axitación na boca do estómago, unha axitación que subía polo esófago, aprisionándome o peito, causándome taquicardia e poñéndome un nó na gorxa, este nó dificulta o rego sanguíneo, déixame sen paso de sangue ao cerebro e quedo aparvado, perdo a capacidade da fala e éntrame frouxeira. Ao final o doutor diagnosticoume un virus, “Gastritis Lepidóptera” chamoulle... Di que non ten tratamento coñecido, que o tempo de convalecencia depende da persoa e da evolución, de todos modos os síntomas dixo que remiten co tempo e poden deixar secuelas ou non.

Non son un bohemio,

Son un farsante,

Un estafador, un mentireiro.

Son un viaxeiro,

Vivo máis aló do tempo,

No espazo que separa as nosas miradas.

Viaxo a través das túas pupilas,

Coa dilatación do teu sorriso

Cando te mordes o beizo inferior,

Con tanta graza.

Viaxo a través de ti

E vexo as marabillas dos teus mundos,

Nas meniñas dos teus ollos.

Mentres permanezo na túa mirada,

Baixo a choiva, nunha pinga,

Podes ver como che tendo a man,

Nunha petición de baile,

que me leve a través do túnel,

da túa mirada,

ata a túa luz.

Quero que volva o para sempre,

Aínda que non exista,

Contigo ou sen ti, non importa.

Que volvan as caricias,

Dixitalizadas

Ou reais.

Que volva o son dos bicos,

Aos meus oídos,

Na miña pel

Ou nos altavoces.

Que volva o doce primeiro pensamento,

Ás mañás.

Os sorrisos parvos e as miradas absurdas.

Que volva, que volva ese intre,

O intre de pechar os ollos

E deixarme caer ao baleiro

E que haxa quen me salve,

Ou quen caia comigo,

Que volva o sorrir e atopar

Un doce sorriso que me namore,

Unha mirada que me perda.

Déixame descubrir

O que se agocha no brillo dos teus ollos,

Esa luz que me cega,

Déixame descubrir a onde me leva.

¿Sabes? A veces pienso

Pienso que me gustaría quererte más,

Pero creo que no puedo,

Aunque créeme, lo intento.

Será que me gusta cometer errores,

Será que todavía amo,

Será que no quiero hacer más daño,

O no quiero que me lastimen de nuevo.

Será que quiero echar de menos,

Será que la melancolía caló mis huesos,

Como lluvia que empapa los sentidos,

Como sumergirte en un río con ropa a finales de enero.

Será que soy un robot, un ciborg

Prácticamente humano,

Sangro, siento, amé...

Pero algo hizo "crack",

Y desde entonces no sé lo que es amor,

Solo espero que se pueda reparar.

La vida en color rosa pastel indigesto.

Adoro el té árabe
y tu sonrisa por las mañanas.
Amo que mis camisas huelan a ti
después de usarlas al salir de mi cama.
Amo el calor de tu cuerpo
y el frío de tus palabras.
Amo tus besos de buenos días
y tus caricias de buenas noches.
Adoro tu pelo alborotado por las mañanas
y aun más alborotártelo por las noches.
Me gusta más el chocolate que el café,
pero me gustan más tus labios.
Me gusta darte calor por el día
y hacerte sudar por las noches.
Me gusta que me mires de esa forma tan especial,
de la misma forma en que mis ojos se pierden en ti.
Me gusta ser ñoño,
 igual que me gusta que te hagas la dura.
Y me gusta tu sonrisa cuando te recuerdo algo
que creías que para mi era una tontería.
Adoro como se te iluminan los ojos
cuando te regalo tus flores favoritas.
Adoro hacerte feliz pero
más adoro que seas  feliz.

Enfermedades

Las palabras salen de mi boca,

Sin pensarlas las vomito,

Vomito palabras sin sentido,

Sin sentido porque obvian mis sentimientos

Sin sentido, sin sentir, vomito palabras.

Estoy enfermo, tengo indigestión de amores,

Vomito que no me importas, que eres pasado,

Vomito palabras sin sentido,

Letras inconexas, letras que alivian mi mente

Letras que destrozan mi corazón...

Porque no puedo arrancar lo que me destroza...

Dos palabras que jamás volveré a decir,

Dos palabras en el fondo de mi ser,

Dos palabras que anudan mi estomago,

Dos palabras que me hacen vomitar...

Muchos confunden mi dolencia con mentiras compulsivas,

Otros con hipotermia del corazón.

Solo yo sé que me acabaré quemando,

Que mis huesos se reducirán a ceniza

Polvo eres y en polvo te convertirás...

Entonces el viento me llevará a ti,

Me respirarás, me posaré en tu piel,

Me comerás, me absorberás, estaré en ti...

Y solo ahí se apagará el incendio,

Dejaré de vomitar mentiras

Y las palabras de mi alma comenzarán a brotar,

Brotarán para cubrirte con ellas,

Para cubrirnos en la fría noche bajo las estrellas,

Nos darán calor y curarán tu hipotermia del corazón.

Cuando se curé mi indigestión curaré tu hipotermia con un te amo.