Hai días

Hai días nos que te odio.

Hai días nos que te amo,

a maioría deles.

Aínda que non cho digo

Hai días nos que quero picarte

Hai días nos que morro por bicarte.

Aínda que soe a rima cutre.

Hai días, Juliette,

nos que bebería o veleno sen pensar.

Hai días, Juliette,

nos que recitaría Shakespeare baixo a túa fiestra.

E hai días, Juliette,

nos que simplemente observaría a túa beleza dende a distancia,

pra non estragar o plano perfecto da túa imaxe,

zoom aos teus ollos,

plano detalle da túa mirada.

Morro tras o teu chisco,

como disparo preciso dunha magnum.

Un bico e recupero o meu pouco sentido.

Podería soñar cada noite os teus beizos,

pero prefiro sentilos na miña pel.

Podería describirte en tódolos meus poemas,

Pero xamais deixar que os leas.

Podería cantarte en tódalas mías cancións

E tocarte en cada nota da miña música,

Pero endexamais saberás do que falo.

Crazy Little Things

E onte invadironme outra vez medos esquecidos,
Medos que non deberían volver ata aquí,
Medo a volverte perder, esta vez pra sempre.

"Non a quites nin a perdas,
gustame que teñas unha parte de min"
O pouco que conservo de ti,
tan efimero,
material.
É inevitable,
chegará,
e entón, cando perda ese pequeno anaco de ti,
esa última luz da miña esperanza,
doída,
rota,
cando perda o único que teño no mundo
o teu único recordo,
perderei a pouca cordura que me queda.

.

Estouparei, dende o meu balcón,
berrareino lonxe dos teus oidos,
pra que non me escoites.

So long My little dARlI(A)N(NE)g...

Cada vez escribo menos.

Non sei se é que xa non sinto

Ou que non teño nada novo que contar.

Vai moito que non lle falo,

Non me sinto mal por elo,

Creo que por fin podo mirar cara diante.

Aos poucos vou recuperando quen son,

A esencia do rapaz da mirada pícara e o sorriso perpetuo.

De novo comezan brotar pequenas bolboretas,

Que terei que exterminar co Napalm.

Farei que chova lingoas de lume,

Que pousen na miña pel,

E así aforrar sufrimentos innecesarios .

Matarei as bolboretas,

E a cervexa e o licor do negro café

Perpetuaran o meu sorriso.

Porque xa non te preciso, amor, aínda que este mentindo.

A solución aos meus quebracabezas reside nos seus ollos de madeira e escuro acibeche.

Era unha mapoula recesiva,
No medio dun campo,
Distinta e fermosa,
Amada polo vento,
Desexada polo neno de ollos de mel.
Ela era especial.