miércoles, 28 de diciembre de 2011


Hay tres personas bajo la lluvia.
Hay tres, pero yo solo quiero bailar con una.
No pegados ni lentamente, quiero bailar vals vienés,
Movimientos rápidos, circulares,
que el mundo se detenga fuera de nuestro baile.
Que todo gire alrededor de sus ojos y su brillo especial,
como giro yo desde que los vi.
Solo quiero ser aire en ese momento...
ser aire, que me respire y me expire...
que me inspire, como ahora.
Quiero llorar como ahora,
y saber que mis lágrimas llenan en mi algo
quiero estar vivo por una vez, de nuevo.
Quiero que la gente, apresurada bajo sus paraguas
nos miren como locos mientras danzamos en círculos
quiero que no me importe nada más
quiero no tener que mentir
que mis manos cojan las suyas sin miedo
Ser quien he nacido para ser.

Quiero sentar la cabeza,
quiero una casa a las afueras de algún lado,
quiero prepararle la cena y tomar café y zumo por las mañanas
quiero la típica vida a su lado y una gran cama blanca.

Giro...

Quiero arriesgarme...
quiero probar...
quiero perder y ganar...
quiero jugar al póker...
a la ruleta rusa...
quiero que tus labios me disparen...
pam!
quiero caminar y perderme con ella...

Giro...

quiero la lluvia a través de mi ventana
la chimenea encendida en una fría tarde de invierno
y que suene Ludovico en el piano
suavemente tocado por tus cálidas manos

Mientras tanto bailo solo...
no me importa, soy un loco...

martes, 20 de diciembre de 2011

Abrázame...


Abrázame y no me sueltes...
¿No ves que me desangro?
Abrázame, fuerte, tapona la herida...
Al menos hasta que cicatrice
O hasta que no sea mortal...
Tengo un agujero en medio del pecho...
Tan grande...
Que permite ver a través de mí...
Tan profundo...
Que me arrastra a su interior...
Vacio, es vacio...
Negro...
Todo se pierde en su interior...
Nadie sabe dónde va a parar...
Pero ten por seguro,
Lo que ahí cae no regresa jamás...
Se me nubla la vista...
Quizá he perdido demasiada sangre ya...
Quizá sea el sedante...
Toma esto para no sufrir tanto...
Te haces adicto y quieres más...
Hasta que al final no funciona...
Te lo quitan...
Se acabo lo que se daba...
¿Irónico?...
Aun tengo sentido del humor...
Ayuda a aguantar hasta el final...
Me desangro... quedaré helado...
No sentiré nada...
Abrázame, dame calor, tapona la herida...
No me sueltes... o caeré sin remedio...
Y me arrastrará hasta desaparecer...
-Te acuerdas de (...) -¿De quién?...
-Sí, sí mujer (...) el hijo de (...) -¿No sabes?..
-No... -Debe haber muerto...
No seré recordado... no he hecho grandes cosas...
No seré recordado y moriré...
Vaya a donde vaya mi frío cuerpo desangrado...
Estaré muerto para quienes un día fui algo…
ESTARÉ MUERTO.


lunes, 19 de diciembre de 2011

Sólo recuerda


Reza por los muertos
Dijiste poder salvarme y aquí estoy
Perdiéndome en la corriente...
Siendo mar... océano...
Somos uno, mientras me hundo...
Mi alma se fusiona con el todo del mar...
Recuérdame en el sonido de las olas...
Somos uno, soy océano...
Reza por los muertos...
Nada puede salvarme...
Crucifícame...
Cuando ya no me quede nada crucifícame...
Clava mis pies y mis manos entre el cielo y el infierno...
Porque créeme existe el infierno, lo he visto, lo estoy viendo...
Y existe un cielo, pero no se lo cuentes a nadie.
Crucifícame y reza por los muertos...
Dijiste que me salvarías pero no podías hacer nada...
Acabaría perdiéndome en el océano,
Arrastrado por la corriente...
Así que mientras me hundo y mi alma se une al mar
Reza por los muertos...


sábado, 17 de diciembre de 2011

A túa pequena Suburbia en ruínas


A túa pequena Suburbia esta en ruínas
As pequenas e doces bonecas que vivían nela marcharon fai moito tempo
Deixáronche só e mentres ti as buscabas polos pequenos recunchos do teu mundo
elas máis lonxe se atopaban de ti, non recordas?
recorda, recorda como lles arrincabas a cabeza e cortabas o seu pelo co coitelo
queimabas as súas extremidades de plástico, odiabas o cheiro, pero adorabas o lume
e ese calor que desprendían que xamais puideches sentir doutra forma no teu frío corpo.
Non o recordas, estabas histérico, psicótico, os teus ollos irradiaban loucura...
xa non era esa chispa que sempre tiveches na mirada, perdiches a cabeza...
e fixécheslla perder a elas, agochadas nun caixón aínda gardadas as probas, tolo...
Onde están? A onde foron? Que pasou cos recordos? o tempo de xogo? os bonecos non volverán... comprendes?
comprendes, e ferido destrozas, tiras ovos contra as paredes, pintura, gasolina...
lume... gústache o calor que  desprende, ese calor que xamais sentirias de outra forma...
Arde... arden os recordos... odias todo, odias ao mundo odias ás persoas, odias aos pequenos bonecos...
odias a túa pequena Suburbia... a túa pequena Suburbia que por fin comprendeches esta sola, derruida...
A túa pequena Suburbia esta en ruínas.

viernes, 9 de diciembre de 2011

Esquizofrenia


Preciso escribir algo
Pero non sei,
que escribo?
escribir por escribir?
non sei como escribir
que expresar, que sinto?
escribir o que sinto
nin sequera sei eu o que sinto
como me sinto?
afogado, escuro,
só, baleiro...
confuso, confundido
que sinto? por quen?
Por que? Por que cona?
Aggh...
Vaia merda, non quero
ou si, si quero,
ou non quero querer pero quero
ou quero querer e non quero
non, outra vez non, ou si,
ti, ela, ti, ela, ela, ela,
ti, por que ti? outra vez non,
outra vez si, si, non merda!
siiii! plaff...
outra vez...
doce, salgado
doce, amargo
doce, ácedo
ácedo, salgado
amargo, picante
amargo, amargo
amarga, sempre
de campión a segundón
segundón? si
o segundo pola cola...
o último parvo...
a última vez, última vez?
apenas será das primeiras
outra vez...
pum pum... quen é?
pum pum... quen cona é?
...
vaite a merda, esta baleiro
e non hai sitio, non quero inquilinos
ou si, quizá nun tempo
ou agora se ti quixeras,
quizá non son tan de pedra coma pensaba...
quizá quizá... posibilidades...
nada claro... así é a miña vida...
un eterno quizá... un quero e non podo
un nós sen ti, un eterno eu...
por que onde estas?
fai moito que te perdín...
perdinche antes de coñecerte amor...
nunca é nunca...
e sempre nunca é sempre.
Sen ti pode ser contigo
non, sen ti e sen ti
e contigo pode ser sen ti
Só...
para que mentirnos?
non son fillo, non son neto, non son irmán
non son, que son? quen son? para quen?
impórtoche? quizá...
o eterno quizá...
pecha os ollos e baila comigo baixo a choiva...
lento... xuntos...
o frío entra nos ósos...
as gotas empapan a roupa, o pelo,
escorregan pola nosa pel...
aniñan no alma...
pecha os ollos, escoita, que soa?
oes a música de fondo?
oes o teu corazón, a túa respiración?
como o teu bafo se condensa preto dos meus beizos?
o meu corazón non late, eu non respiro,
estou morto...
pero rapaza... baila comigo baixo a choiva...
non digas nada, solo baila... pecha os ollos.
levaba toda unha vida esperándote...
espero, espero por ti...
desespero... morro...
cada día un pouco máis
impaciente...
non corras...
con calma...
bótoche de menos e nunca che tiven...
ou boto de menos certas cousas que podería ter sen ti?
non sei, solo sei que penso e gustaríame recuperalas...
non, non quero, vaia merda...
outra vez pensando parvadas Tom?
que che fodan! pero que che fodan a fondo!
que che dean polo cu! Farto! ostia!
vai durmir! Cala a boca!
Non me tóquelo carallo porque a temos!
papaostias! anormal! monstro!
Sangría... mellor cortar polo san...
frío... baleiro... duro...
adeus... calor... éncheme...
ui que porno! sempre pensando no mesmo...
un pouco de seriedade que intento aclararme a cabeza!
silencio! calade todos! Tom vai dicir algo!
quizá... quizá... quérote.

viernes, 18 de noviembre de 2011

Lluvia

¡Que novedad! ¡Llueve!... Otra vez, como es normal en otoño en Galicia, llueve, llueve casi todos los días y no lo digo con fastidio ni nada de eso, me gusta la lluvia, me gusta correr bajo la lluvia sin sentido alguno, gritar, cantar, bailar, caminar bajo la lluvia, hacerlo sin ningún motivo, simplemente hacerlo y sentir las frías gotas resbalando por mi cara, empapando mi pelo y mi ropa, el olor de la tierra mojada, de las hojas de los arboles amontonadas en el suelo, el olor del asfalto mojado, el olor a lluvia, los colores de las hojas de los arboles de la Alameda, amarillas, rojas, doradas... y el cielo gris. Me gusta tocar la guitarra mientras fuera se desata la tormenta y tocar canciones ñoñas. Me gusta sentarme con mis amigos en el Babi y tomarme un chocolate o un café mientras la gente entra con sus paraguas y sus chubasqueros empapados comentando algo así como "Fora esta caendo a de Dios" o "Fai un día de perros" o "Menuda forma de llover" para los mas "finos" y el "Vaia día de merda" de los irritados por la lluvia y el frío y quizá por un duro día de trabajo o un amargado y monótono día más en el paro. Pero a mi me falta algo, estos días de lluvia no son como los del año pasado, no son como aquellos días de enero en los que te escribía mensajes bajo la lluvia o como en los que soñaba tus besos bajo esta.
Lo daría todo por poder abrazarte delante de la chimenea con un chocolate para mi y un café para ti, o ver una película de las que te gustan sentados en nuestro sofá verde, echo de menos soñar con tus besos bajo la tormenta y despertar a tu lado con tus melenas del Rey León y cambiar tu mal humor de las mañanas con un beso y un "buenos días princesa".
Lo echo de menos, te echo de menos porque la lluvia me hace pensar en ti.

domingo, 13 de noviembre de 2011

Soños


Hoxe volvín soñar, tras moito tempo, e soñei contigo. Soñei cos meus beizos recorrendo a túa pel: o teu pescozo, os teus ombros, as túas doces meixelas de rapaza mona.
Non precisaba máis ca iso, máis ca terte preto de min, con unha man rodeando a túa cintura e os dedos da outra entrelazados cos teus nun rogo de queda aquí, non abras os ollos e espertes. Mentras ti ca outra man que che queda libre debuxas garabatos co meu pelo.
E non preciso máis ca un sorriso teu os teus ollos para caer nun estado de dependencia máxima, pechar os ollos e deixar que os meus beizos falen sobre a túa pel.
Todo se volve monocromo, gris cromado, detense o tempo, e torna todo verde, desaparece o mundo ao redor, entón todo se volve amarelo e a luz inunda a miña visión e esperto entendendo que outra vez solo foi un soño como soamente poderá ser.
E non sei que demo fago escribindo isto....

jueves, 10 de noviembre de 2011

Mirar pola ventá da miña habitación as once e media da noite, coa primavera de Ludovico resonando nos meus oidos e enchéndoos de ti e ver a escuridade mezclada ca luz das farolas e ver a choiva caer a través de esa luz anaranxada, e como corre polas calles escuras e as gotas caendo incesantes nos charcos e como o vento enreda todo e forma un manto de auga, pensar en ti e non poder reprimir as ganas de escribir un quérote no cristal empañado pola miña entrecortada respiración.



martes, 30 de agosto de 2011

Redacción?

Ojala supiera por dónde empezar, bueno, quizá esta sea una buena forma de empezar.
Hoy después de muchos meses me volví a calzar mis dart VI para volver a correr sobre el asfalto, para volver a pelarme las manos en barandillas muros, bancos, reventarme los callos en balanceos en arboles y andamios, volver a superar obstáculos, volver al parkour. Volver a centrar mi mente al 100% en algo, por una vez en mucho tiempo dejar de pensar en ti y en el resto de los problemas que me rodean, solo ser yo y el mundo, yo y el asfalto, el aire, el salto, el trazo, el recorrido, la recepción, yo y la técnica, el físico y la fluidez, la precisión y la eficacia. Ser egoísta por una vez, pensar en mi y en lo que tengo que hacer para ser feliz.
Ser libre, estar con los mios, esos que me comprenden, que me apoyan y no me juzgan por lo que soy o lo que quiero llegar a ser, esos que me dan consejos para vivir la vida, mi vida, esos que hacen posible que pueda ser feliz con este 10%. Esos con los que las risas están aseguradas en cualquier momento. Esos que me reprenden cuando lo necesito, los que si me caigo se rien conmigo mientras preguntan si estoy bien, no los que se rien de mi porque cai y me dejan en el suelo porque son mis consecuencias por estar haciendo el mono, el payaso. Por esa gente a la que merece la pena sonreírles aunque no tengas apenas sonrisas que mostrar. AMIGOS, si, amigos con cada una de las letras, porque puede que vengan y vayan, que no siempre estén presentes, pero lo están, y lo son de verdad mientras estén. Por esa gente merece la pena tirar de ese 10%, la reserva de mi felicidad, lo que en este momento tengo, lo que me dejaste, porque podría gritar y llorar, pero no serviría de nada. En cambio ellos me permiten ver con claridad el problema, el obstáculo y me ofrecen una forma de superarlo, siempre lo hacen, con todos y cada uno de los obstáculos que conforman mi recorrido, mi vida, ellos evitan que me caiga, o si fallo me ayudan a salvar el salto de alguna manera, evitan que la caída sea peor y me ayudan a aprender del error, a levantarme y a seguir a delante, ellos son los que merecen mi atención, lo  que digan ellos, no lo que digan los demás, lo que opine la gente que está fuera de mi vida, de mi corazón, no es importante. ¡TOMÁS! Sí, soy yo, soy Tomás, soy quien vive, quien decide, quien hace oídos sordos a sus burlas, a sus insultos, a su lengua viperina, soy quien soy, hago lo que hago, y no cambiare porque una sociedad podrida me indique lo contrario. Soy libre para ser lo que quiero ser, para elegir, y elijo no caer.

Escribir

Teño que escribir, non teño gana pero teño que facelo, teño que facelo para min, por min. Non nos engañemos, non é por min, é por ti, para ti, non, para ti non, para ela, pero en todo caso non é nin por min nin para min, é por ti e para ela. E malditas as perras ganas que teño... non sei que escribir, xamais escribin por min, ou para min, sempre era para ti, como todo o que sale de min, é irónico cando me tachabas de egocentrista cando vivo é desvivome por ti. Egocentrista? Non, máis ben lauracentrista, porque ti eres o meu centro, por moi lonxe que podas estar agora mesmo ou por moito que deixase de existir na tua vida. Non sei que escribir, só balbuceo cousas sen sentido, pero xa sabes, a sen sentidiño non me gana ninguén, o que o mercores non se tiña de pé e choraba por ti a grito pelado con máis alcohol que sangue no corpo, vomitei todo, solo para así poder seguir bebendo, non, bebendo non, vivindo, pero non é por min, nunca é por min.