Cada vez escribo
menos.
Non sei se é que
xa non sinto
Ou que non teño
nada novo que contar.
Vai moito que non
lle falo,
Non me sinto mal
por elo,
Creo que por fin
podo mirar cara diante.
Aos poucos vou
recuperando quen son,
A esencia do
rapaz da mirada pícara e o sorriso perpetuo.
De novo comezan
brotar pequenas bolboretas,
Que terei que
exterminar co Napalm.
Farei que chova
lingoas de lume,
Que pousen na miña
pel,
E así aforrar
sufrimentos innecesarios .
Matarei as
bolboretas,
E a cervexa e o
licor do negro café
Perpetuaran o meu
sorriso.
Porque xa non te
preciso, amor, aínda que este mentindo.
A solución aos
meus quebracabezas reside nos seus ollos de madeira e escuro acibeche.
