Enfermidades raras

Onte fun ao doutor, non me atopaba ben, tiña frouxeira... Examinoume co aquel este....este…. estetoscopio! E  escoitou como unha axitación na boca do estómago, unha axitación que subía polo esófago, aprisionándome o peito, causándome taquicardia e poñéndome un nó na gorxa, este nó dificulta o rego sanguíneo, déixame sen paso de sangue ao cerebro e quedo aparvado, perdo a capacidade da fala e éntrame frouxeira. Ao final o doutor diagnosticoume un virus, “Gastritis Lepidóptera” chamoulle... Di que non ten tratamento coñecido, que o tempo de convalecencia depende da persoa e da evolución, de todos modos os síntomas dixo que remiten co tempo e poden deixar secuelas ou non.

Non son un bohemio,

Son un farsante,

Un estafador, un mentireiro.

Son un viaxeiro,

Vivo máis aló do tempo,

No espazo que separa as nosas miradas.

Viaxo a través das túas pupilas,

Coa dilatación do teu sorriso

Cando te mordes o beizo inferior,

Con tanta graza.

Viaxo a través de ti

E vexo as marabillas dos teus mundos,

Nas meniñas dos teus ollos.

Mentres permanezo na túa mirada,

Baixo a choiva, nunha pinga,

Podes ver como che tendo a man,

Nunha petición de baile,

que me leve a través do túnel,

da túa mirada,

ata a túa luz.

Quero que volva o para sempre,

Aínda que non exista,

Contigo ou sen ti, non importa.

Que volvan as caricias,

Dixitalizadas

Ou reais.

Que volva o son dos bicos,

Aos meus oídos,

Na miña pel

Ou nos altavoces.

Que volva o doce primeiro pensamento,

Ás mañás.

Os sorrisos parvos e as miradas absurdas.

Que volva, que volva ese intre,

O intre de pechar os ollos

E deixarme caer ao baleiro

E que haxa quen me salve,

Ou quen caia comigo,

Que volva o sorrir e atopar

Un doce sorriso que me namore,

Unha mirada que me perda.

Déixame descubrir

O que se agocha no brillo dos teus ollos,

Esa luz que me cega,

Déixame descubrir a onde me leva.