Mirar pola ventá da miña habitación as once e media da noite, coa primavera de Ludovico resonando nos meus oidos e enchéndoos de ti e ver a escuridade mezclada ca luz das farolas e ver a choiva caer a través de esa luz anaranxada, e como corre polas calles escuras e as gotas caendo incesantes nos charcos e como o vento enreda todo e forma un manto de auga, pensar en ti e non poder reprimir as ganas de escribir un quérote no cristal empañado pola miña entrecortada respiración.