Insomnio

As horas pasan en vela, insomne...

Sei,

Que se pecho os ollos non os vou querer volver abrir,

A realidade xa non me aporta nada,

No noso mundo de soños,

Gastado en tantas noites de saudade estou mellor.

Busco a forma de dar con un coma inducido,

Saír de aquí,

Non quero seguir aquí.

Neste pozo negro,

No que afogo nas bagoas que derramei,

Tódolas noites dende entón.

Un pozo,

No que a man que me suxeitaba esvara cada vez máis.

Prefiro revivir nas noites o que morreu,

Crear zombies dos nosos recordos.

Sentir como me devoran as entrañas.

A anestesia do tequila xa non funciona.

Fai tempo oin falar dunha fada,

Que leva a dor lonxe durante unhas horas,

Da mesma cor ca este teu príncipe gastado,

Roto,

Defectuoso...

Din que o alcol non é a solución,

Pero de todos é sabido que o wishky mata os patóxenos,

E axuda a cicatrizar as feridas.

Mentres, ti navegas nun mar de tópicos,

Costumes e vidas predeseñadas, (do que loitabas por escapar)

Eu tan só quero un coma inducido

E ofrecerche a excepción,

Castelos no aire que se veñen abaixo porque non cres nas fadas.