O son do tic-tac do reloxo intensificado

no silencio absoluto da miña cárcere

ralentízase...

ra

len

tí

za

se

Desespero por abandonar a miña prisión corpórea

e caio de novo no meu pensamento suicida...

dubidante coma o CH3 enriba dunha ponte...

ao final empurrado por un recordo cae...

cae

borracho,

emporrado...

no estrondo dunha noite de sábado...

síntese libre ao fin,

voa polo meu senso demente

co coñecemento da morte lenta,

anestesiada na droga branda.

Liberdade que se esvaece

coa arcada que o devolve a realidade,

ao silencio da miña cárcere,

ao lento tic-tac intensificado…

ENFERMEIRA MÁIS MORFINA.