Son coma esas luces solitarias,
que salpican a cidade a intempestuosas horas da madrugada.
Preguntome que atormenta as insomnes mentes
que se esconden tras esa luz.
 Luz que calma ese aluvión de preguntas sen resposta
que cruzan as súas mentes.
As veces sinto que me volvo tolo,
que perdo o pouco senso que me queda,
paseando as 4 da mañá,
observando as solitarias luces acesas que salpican a cidade.
Vexoas mentres camiño so
baixo as miñas propias luces,
en certo modo solitarias,
das farolas da rúa,
buscando as miñas propias respostas,
buscando a paz de forma que me permita seguir atado á vida...
Mentres penso isto rebusco as chaves no meu peto,
espero ao ascensor mentres me dou conta que estou pensando de máis,
deixo as chaves no pequeno moble do recibidor
e acendo outra solitaria luz que salpica as ventás da cidade.